Inloggen

Veronica

Direct bij mijn eeste bezoek aan Basodawish viel Veronica al op. Ze kon zelf niet lopen. Ze werd gebracht door haar oudere zus die haar op de rug naar school droeg. Toen ik van dichterbij wilde zien wat haar mankeerde, wilde ze aanvankelijk niets van me weten, ze was bang. Later liet ze toch naar zich kijken en kon ik haar voorzichrig onderzoeken. Ze had een slappe verlamming van beide benen. Geen idee wat de oorzaak was, ze zou zo geboren zijn. Een trieste geschiedenis met tragische gevolgen.

Het greep me erg aan en ik kon de gedachten aan haar niet van me afzetten. Het is niet verstandig om je één geval  bijzonder aan te trekken, want er zijn veel meer ellendige situaties in de omgeving. Uiteindelijk besloot ik om toch drie moeders met gezonde kinderen  uit Wijk te vragen om een maandelijkse bijdrage van €10. Met dit geld konden er  voorzieningen komen.

Ik vroeg een kinderorthopeed van het WKZ om advies en stuurde haar de foto’s die ik had gemaakt. Ze zou met beugels moeten kunnen leren lopen. Dat kwam uiteindelijk ook voor elkaar. Met het geld dat ze van ons kreeg kon ze naar een speciale school in de buurt van Moshi waar de beugels gemaakt konden worden en waar ze ook verder begeleid zou worden.  

Ze kan nu lopen, al is het heel langzaam en voorzichtig, maar ze hoeft niet meer gedragen te worden. Er is ook een rolstoel, maar daar wordt zo weinig mogelijk gebruik van gemaakt. Ze gaat nog steeds naar een aangepaste school. Het gaat voorlopig goed met haar. Ze heeft geen andere ziektes gehad waar ze iets aan over heeft gehouden en ze krijgt genoeg eten. Het is een druppel op een gloeiende plaat, een klein spettertje. Maar ik zie de resultaten en dat doet me wat.